سجاد قنبری عدیوی

... جایی برای اندکی تأ مل و تنهایی

 
   

دو غزل

تقدیم تو
 این بار اول است که دارم به جای تو

یک شعر می نویسم اما برای تو

 یک شعر می نویسم از ماجرای عشق

از انتهای آینه تا ابتدای تو

 از نو سروده می شود این حجم بی صدا

وقتی دوباره بشنومش با صدای تو

 بارانی است مثل همیشه هوای من

بارانی است مثل همیشه هوای تو

 من فکر می کنم که غریبم هنوز هم

من فکر می کنم بشوم آشنای تو

 هرچه گناه بود به گردن گرفته ام

هرچه ثواب بود نوشتم به پای تو

 تقدیم تو تمام غزلهای تازه ام

سهم من است طعم عسل بوسه های تو

 گفتی دعام کن بتوانم...دعام کن!...

عمرم هنوز می گذرد از دعای تو

 یک عصر پنج شنبه ابری نوشته است
                               این شعر را به خاطر تو مرتضای تو 
                                                                                                                                         تیر خلاص

 

عمری میان ماندن ورفتن قدم زدم

هی تو نیامدی وفقط من قدم زدم

 تنها برای دیدن یک قطره آفتاب

در چشمهای ابری یک زن قدم زدم

 در پای میله های جدایی گریستم

روی خطوط تیره و روشن قدم زدم

 یک روح با تو بودم ویک روح با خودم

یک تن به خون نشستم ویک تن قدم زدم

 با حس سرد اسلحه ای بر شقیقه ام

بر سطح تیز شیشه و آهن قدم زدم

 این بیتهای خسته توانی نداشتند

حتی ردیف و قافیه ام را به هم زدم

 من زنده ام هنوز و یا مرده ام ،بگو
                          تیر خلاص را تو زدی یا خودم زدم؟
نوشته شده در چهارشنبه ۱٠ اسفند ۱۳٩٠ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

Design By : Mihantheme