سجاد قنبری عدیوی

... جایی برای اندکی تأ مل و تنهایی

انسان شگفت انگیز ترین خلقت خداونداست . همه اجزای عالم و جهان هستی بطور مستقیم و غیر مستقیم در اختیار و خدمت اوست تا در میان آنهمه اتفاقات بیشمار که هر روز و هر لحظه در سرتا سر گیتی در حال وقوع هستند مانند هزاران سال پیش و در امتداد نسل نیاکان خود بازهم به دنیا می اید ...گریه میکند ...زندگی میکند ...میخندد و...می میرد و بازهم نسلی جدید و پس از آن نسلی جدید تر ... . برای سهم بیشتر میجنگد خون میریزد و آواره میکند و هرآنچه که به دست می آورد ذخیره میکند و در اخر یا جان خود را برسر ان از دست میدهد و یا به فعل و قانون طبیعت به دست نسل بعد سپرده میشود ....متمدن میشود رشد میکند فرهنگ می آموزد و کره خاکی برایش تنگ میشود . چشم به دنیای بالای سر خود میدوزد و در خیالش هجرتی دیگر را پرورش میدهد .

فکر میکند اختراع میکند سرگرم کارو زندگی و سیاست میشود و ...از خود غافل میشود .یادش میرود که عمرش محدود است و از یاد می برد که کمی هم به خود برگردد . زندگی را بفهمد و برای خود و عزیزانش زندگی کند نه آنگونه که ماند چندین نسل قبل از خود زندگی را از هم تقلید میکردند . تکرار و تکرار ....تا بی سرانجام .

 

نوشته شده در چهارشنبه ۱۸ دی ۱۳٩٢ساعت ٧:۳٦ ‎ب.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

Design By : Mihantheme