سجاد قنبری عدیوی

... جایی برای اندکی تأ مل و تنهایی

خداوندا !

اگرروزی به گفتار آنچه از فردای تو گویند

                                       بهشتی ، دوزخی یا جهنمی باشد !

اگر مردان نیکت را بهشتی درمیان باشد

مراازازبدترین مردان خود پندار

جهنم را نصیبم کن

بمیران و بسوزانم

مرادرخیل و انبوه گناهانم بسوزانم

که نه دراین جهان نه آن جهان هرگز نمیخواهم بهشتت را

دراین دنیا بهشت من جهنم شد

برو بانیک مردانت تو خوش بنشین و برسوزفقیران شادمانی کن

بروازهیزم فقر تهی دستان چراغ خانه ات راگرم وروشن کن

که من از آن خدایی که خود پاسبان ملک قصر نشینان است بیزارم

مرا در این جهان وامیگذاری ؟!

                                            بگذار !

خدایی میسازم ازجنس فقیران - تهی دست و گدا و ساده و چون من گنهکاری

خداییکه نه بهشتی نه جهنمی نه هیچ ازخود ندارد

خدایی که بداند لمس دست معشوقت برای اول بار یعنی چه؟!

خدایی که بداند وقتی دلت لرزید وقلبت از تپش واماند یعنی چه ؟

خدایی که بفهمد عشق فروشی یعنی چه ؟

خدایی که بداند  درد نان و عشق یعنی چه ؟

خدایی میسازم ازجنس انسانی که دل دارد

عاشق میشود ! میخوابد ودرخوابش بجز کابوس تلخ زندگی کردن هیچ رویایی نمیبیند !

خدایی که میترسد مبادا که غم نان لحظه ای احساس دوست داشتن را ازخاطر ترد

ولطیف معشوقش جداسازد

آری !

خدایی میسازم از جنس آب ونان و عشق که یکدم از خاطر گرسنگان غافل نمیگردد

خدایی میسازم آنگونه که هرشب

          میان خواب وبیداری

                  دررویا های هرشب میکشم تصویر !

 

 

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

Design By : Mihantheme