سجاد قنبری عدیوی

... جایی برای اندکی تأ مل و تنهایی

 

به چه می اندیشی؟

به زمین یا به زمان؟

به نگاهم که در آن ... هاله ی غم

چو پرستوی سیاهی ز کران تا به کران

بال گسترده در این دشت سکوت

به چه می اندیشی؟

به هم آغوشی من با غمها

یا به این رشته ی مرواریدی

که ز چشمم ریزد؟

به چه می اندیشی؟

کاش میدانستم

به چه می اندیشی؟

که نگاه تو چنین سرد و صقیل به سراپای وجودم دلسرد

خنده ات از سر زور

و کلامت همه با فکر دلم بیگانه

به چه می اندیشی؟

از تمنای دلم بی خبری؟

من و احساس دلم دشمن سختت هستیم؟

یا تقاصیست که باید به دلت پس بدهم

بابت عاشق شدنم؟

نوشته شده در دوشنبه ٤ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

 

کاش بودی تادلم تنها نبود

 

تا اسیر غصه ی فردا نبود

 

کاش بودی تا برای قلب من

 

زندگی اینگونه بی معنا نبود

 

کاش بودی تا لبان سرد من

 

قصه گوی غصه ی فردا نبود

 

کاش بودی تا نگاه خسته ام

 

بی خبر از موج و از دریا نبود

 

کاش بودی تا دو دست عاشقم

 

غافل از لمس گل مینا نبود

 

کاش بودی تا زمستان دلم

 

این چنین پرسوز و پرمعنا نبود

 

کاش بودی تا فقط باور کنی

 

بعد تو این زندگی زیبا نبود

 

.

 

.

 

کاش

 

.

 

.

 

کاش ای تنها امید زندگی



میتوانستم فراموشت کنم



یا شبی چون آتش سوزان دل



در لهیب سینه خاموشت کنم

 

کاش احساس نیاز دیدنت

 

از وجودم چون وجودت دور بود

 

در دلم اتش نمیزد ان نگاه

 

کاش ان شب چشمهایم کور بود



کاش آن شب در گلستان خیال



ای گل زیبا نمیچیدم تو را



تا بسوزم در خیال آرزو



کاش هرگز نمی دیدم تو را

 

نوشته شده در یکشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

 

 



     قلمت را بردار

 

 


           بنویس از همه خوبیها

                 زندگی،عشق،امید

و هر آن چیز که بر روی زمین زیبا هست

                    گل مریم،گل رز

                                     بنویس از دل یک عاشق بی تاب وصال

از تمنا بنویس ...

              از دل کوچک یک غنچه که وقت است دگر باز شود

                                      از غروبی بنویس

                        که چو یاقوت و شقایق سرخ است

                                   بنویس از لبخند

از نگاهی بنویس

            که پر از عشق

                     به هر جای جهان می نگرد

                                 قلمت را بردار

                                           روی کاغذ بنویس ...

                         زندگی با همه تلخی ها شیرین است...

 

نوشته شده در یکشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ۱۱:٢٦ ‎ب.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

من صبورم اما . . .

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقیم محزونم !

و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

آه . . . این بغض گران صبر نمی داند چیست !!

نوشته شده در یکشنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

Design By : Mihantheme