سجاد قنبری عدیوی

... جایی برای اندکی تأ مل و تنهایی

و در آغاز هیچ نبود

کلمه بود      و آن کلمه خدا بود

عظمت همواره در جستجوی چشمی است که اورا ببیند

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد

و زیبایی همواره تشنه دلی که به او عشق ورزد

وجبروت نیازمند اراده ای که در برابرش ، به دلخواه ، رام گردد

و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش وسیرابش کند

وخدا عظیم بودوخوب وزیبا وپرجبروت و مغرور

                                    اما کسی نداشت

 هیچکس اورا نمیشناخت ، هیچکس با او انس نمیتوانست بست

                         ............... پس انسان را آفرید !

نوشته شده در چهارشنبه ۱۳ مهر ۱۳٩٠ساعت ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

این نگهبان سکوت

شمع جمعیت تنهایی

راهب معبد خاموشی ها

صاحب درگه نومیدی

سالک راه فراموشی ها

                 چشم برراه پیامی ، پیکی

گرمی بازوی مهری نیست

خفته در سردی آغوش پرآرامش یأس

که نه بیدار شود از از نفس گرم امید

سرنهاده است ببالین شبی

که فریبش ندهد عشوه خونین سحر

                        ای پرستو برگرد

ای پرستو که پیام آور فروردینی

                     بگریز ازمن ! از من بگریز !

باغ پژمرده پامال زمستانها

چشم برراه بهاری نیست

گرد آشوبگرخلوت این صحرا

            گردبادی است سیه ، گرد سواری نیست !

 

 

نوشته شده در چهارشنبه ۱۳ مهر ۱۳٩٠ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ توسط سجاد قنبری عدیوی نظرات () |

Design By : Mihantheme